ขอต้อนรับ ผู้มาเยือน กรุณา ล็อกอิน หรือ สมัครสมาชิก

ล็อกอินด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่่าน และระยะเวลาใช้งาน

 
Advanced search

41243 Posts in 6175 Topics- by 8102 Members - Latest Member: hades
mPEC Forumฟิสิกส์โอลิมปิก วิทยาศาสตร์โอลิมปิก ข้อสอบแข่งขัน ข้อสอบชิงทุนฟิสิกส์โอลิมปิก ระหว่างประเทศการแข่งขันฟิสิกส์โอลิมปิกระดับทวีปเอเชีย ครั้งที่ 9 อูลานบาตอร์ มองโกเลีย
Pages: « 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 »   Go Down
Print
Author Topic: การแข่งขันฟิสิกส์โอลิมปิกระดับทวีปเอเชีย ครั้งที่ 9 อูลานบาตอร์ มองโกเลีย  (Read 108810 times)
0 Members and 2 Guests are viewing this topic.
ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไร
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 18


« Reply #150 on: May 04, 2008, 08:20:25 PM »

เตรียมตัวสอบสสวท.ทำไงบ้างครับ

เนื้อหาจะมีเกี่ยวกับอะไรบ้างครับ


เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันครับนี่ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย  idiot2

ป.ล. ถ้าพูดออกมาจนผมรู้เรื่องโดนแน่  knuppel2  knuppel2  knuppel2

คุณแน่ใจนะว่าจะจัดการผมได้
 2funny 2funny 2funny

ไอ้น็อตเอ้ย
« Last Edit: May 06, 2008, 06:56:51 PM by ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไร » Logged
ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไร
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 18


« Reply #151 on: May 04, 2008, 08:24:07 PM »

ของฝากล่ะไอ้กวิน












มีมั้ย












งกจริงๆไอ้เพื่อนคนนี้












ไม่ดีนะเว่ย Shame on you Shame on you Shame on you Shame on you Shame on you Shame on you
Logged
sleeper1
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 19


« Reply #152 on: May 05, 2008, 05:10:21 AM »

sleeper 1 คือพี่ปั้นหรอครับ  Shocked

อ่า...  ถูกต้องงง
โทดที จำชื่อน้องๆไม่ค่อยได้
ยิ่งในบอร์ดนี่ยิ่งไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
Logged
nunnapat
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 29


« Reply #153 on: May 05, 2008, 03:14:11 PM »

อ่านไดน้องณภัทรแล้วแบบ อย่างฮาาา  2funny

มาอ่านของน้อง great แล้วคนละอารมณ์เลยย - -''

ตอนนั้นคงเศร้าและ แต่พี่เชื่อว่าตอนนี้คงดีขึ้นแล้ว พี่ว่า MwitStu. พูดไว้ดีแล้ว มันแค่ยังไม่ถึงเวลา

อ่านมาจนตอนท้ายแล้วอยากเล่าให้ฟังบ้าง ตอนนั้นพี่ก้อเหมือนๆ น้องแหละ ตั้งแต่เด็กไม่เคยสอบอะไรไม่ติด มารู้จักสอวน.ตอนม.4 ก้อเข้าค่ายไปเรื่อยๆ ค่ายหนึ่ง ค่ายสอง ได้ไปแข่งฟิสิกส์แห่งชาติ ติดสสวท. ค่ายแล้ว แค่นั้นก้อตกรอบแล้ว
ไม่เคยบอกใครว่าตอนนั้นเสียใจมาก จำได้ว่าไปนอนร้องไห้อยู่หน่อยหนึ่งด้วย (เขินหว่ะ  embarassed) 555+

แต่ถ้านึกกลับไป คงดีด้วยซ้ำที่ตกรอบ เพราะมันทำให้เรารู้ตัว ว่าจริงๆ เราก้อไม่ได้เทพมาจากไหน หลังจากทำใจได้ (ไม่นานนักหรอก) มันทำให้เรากลับมาทุ่มเทกว่าเดิม ฟิตกว่าเดิม ซึ่งมันคงไม่เกิด ถ้าไม่เคยผิดหวังมา
สุดท้ายพี่ก้อได้เป็นผู้แทนฯไปแข่งที่สเปน เมื่อปี 2005
พี่ไม่ได้กำลังบอกว่า ปีหน้าน้องคงจะไปได้แค่ไหนยังไงนะ มันคงขึ้นกับตัวน้องเอง ถึงจะเก่งยังไง คนเราก้อพลาดได้ ถ้าตอนสอบคัดผู้แทน พี่เกิดทำพลาดไป ไม่ได้เป็นผู้แทน ก้อคงเสียใจ แต่มันก้อเป็นไปได้ คิดแค่ว่าทำให้ดีที่สุดก้อแล้วกัน ชีวิตมันไม่ได้มีแค่นี้ ยังไง ระหว่างทางกว่าจะมาถึงจุดนี้ เราก้อได้อะไรมาตั้งเยอะ
ถ้าอยากรู้ว่าพี่เป็นใครไปถามโพดูและกัน (มันรู้จักพี่แหละ แต่เดาถูกเปล่่าวะ)

ปล. โพ เก่งๆ พอดีพี่ไม่ได้ออนเอ็มเลย จะสอบแล้ววว ไว้อีกเดือนสองเดือนกลับไทย ถ้าเป็นไปได้คงเจอที่ค่าย(ถ้าพี่ได้ไปนะ) ไม่ก้ออาจจะไปส่ง(แข่ง)

ปล.อีกอัน ไดน้องเกรท depressing มาก จนย่อหน้านั้น "ถึงงาน พี่แอ๋วดึงผมออกมาเพื่อให้ผมทำใจได้ก่อน บลา บลา บลา" ไอ้เราก้อแอบซึ้งพี่แอ๋ว จนกระทั่ง "สุดท้าย พี่แอ๋วก้อยืมเงินผมซื้อของที่ระลึกไปเลยซะงั้น" ฮาส..ดๆๆๆๆๆ  2funny
Logged
nunnapat
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 29


« Reply #154 on: May 05, 2008, 03:19:32 PM »

พี่ดีใจที่ได้อ่านไดอารี่ของเกรซ 
เกรซเขียนได้ดีม๊ากมาก ดีใจที่เกรซได้เขียนระบายความรู้สึกออกมาให้ผู้อื่นรับรู้
ประสบการณ์ของเธอจะได้มีประโยชน์กับคนอื่น
ปีนี้ถือว่าเป็นประสบการณ์สอนให้เราโตขึ้น รู้จักจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น
และเก็บประสบการณ์ที่ตัวเองไม่อยากให้มันเกิดมาเป็นพลังต่อไป
ปีหน้าเจอกันนะค่ะ
สู้สู้ เป็นกำลังใจให้เสมอ

และขอแสดงความยินดีกับทั้ง 8 คน ด้วยที่ได้ไปพบประสบการณ์ที่ดีๆ และได้ของรางวัลมาเป็นของแถมนะค่ะ
มิตรภาพสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดนะจ๊ะ

พี่แอ๋ว
Logged
Thanya26095
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 3


« Reply #155 on: May 05, 2008, 11:53:53 PM »

แสดงความยินดีกับพี่ๆๆทุกคนน่ะคร่ะ

พี่ที่ไม่ได้เหรียญพี่ทำดีที่สุดแล้วววว*-*

สู้ต่อไปคร้า

ชื่อเต๋น่ะคร่ะพึ่งสมัครเข้าบอร์ด *-*  พี่นอร์ทนี้อยุ่ม.6ตอพ.หรอ
Logged
ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไร
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 18


« Reply #156 on: May 06, 2008, 06:55:18 PM »

แสดงความยินดีกับพี่ๆๆทุกคนน่ะคร่ะ

พี่ที่ไม่ได้เหรียญพี่ทำดีที่สุดแล้วววว*-*

สู้ต่อไปคร้า

ชื่อเต๋น่ะคร่ะพึ่งสมัครเข้าบอร์ด *-*  พี่นอร์ทนี้อยุ่ม.6ตอพ.หรอ


ใช่ครับ มันจะขึ้นม.6
Logged
Thanya26095
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 3


« Reply #157 on: May 08, 2008, 02:18:01 AM »

พอดีติดตามผลงาน ของคนที่ไปแข่งอยุ่เหมือนกาน

แล้วได้ย้ายไปอยุ่เตรียมพัฒ ม.4

สนใจเรื่องฟิสิกส์ มากมาย
Logged
toaster
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 466

ในเมื่อใจคิดว่าทำไม่ได้ แล้วมันจะทำได้ได้ยังไง


« Reply #158 on: May 08, 2008, 08:45:21 AM »

พอดีติดตามผลงาน ของคนที่ไปแข่งอยุ่เหมือนกาน

แล้วได้ย้ายไปอยุ่เตรียมพัฒ ม.4

สนใจเรื่องฟิสิกส์ มากมาย

เอ่อออ ว่าแต่ว่าาา คุณคือใครหรือครับ
Logged

ระหว่างสิ่งที่เรารัก กับคนที่เรารัก เราควรเลือกสิ่งใดกัน
แต่ถ้าคนที่เรารัก ไม่รักเรา แล้วเราจะมีทางให้เลือกไหม
ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไร
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 18


« Reply #159 on: May 08, 2008, 08:05:00 PM »

พอดีติดตามผลงาน ของคนที่ไปแข่งอยุ่เหมือนกาน

แล้วได้ย้ายไปอยุ่เตรียมพัฒ ม.4

สนใจเรื่องฟิสิกส์ มากมาย

เอ่อออ ว่าแต่ว่าาา คุณคือใครหรือครับ

Who r u Huh

อยู่ห้องไหนครับ เหอะๆ
Logged
Thanya26095
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 3


« Reply #160 on: May 10, 2008, 12:55:50 AM »

พอดีติดตามผลงาน ของคนที่ไปแข่งอยุ่เหมือนกาน

แล้วได้ย้ายไปอยุ่เตรียมพัฒ ม.4

สนใจเรื่องฟิสิกส์ มากมาย

เอ่อออ ว่าแต่ว่าาา คุณคือใครหรือครับ

Who r u Huh

อยู่ห้องไหนครับ เหอะๆ


อยุ่ 4/10 อ่าคร่ะ
เด็กใหม่ๆๆ *-*
« Last Edit: May 10, 2008, 12:57:36 AM by Thanya26095 » Logged
ปิยพงษ์ - Head Admin
Administrator
SuperHelper
*****
Offline Offline

Posts: 6277


มีน้ำใจ ไม่อวดตัว มั่วไม่ทำ


WWW
« Reply #161 on: May 10, 2008, 08:21:24 AM »

...


อยุ่ 4/10 อ่าคร่ะ
เด็กใหม่ๆๆ *-*

เด็กใหม่มาที่นี่ช่วยใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องด้วยนะครับ ขอบคุณครับ  coolsmiley
Logged

มีน้ำใจ ไม่อวดตัว มั่วไม่ทำ
JR
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 18

การทำตัวให้มีค่า เริ่มจากการเห็นค่าของตัวเอง


« Reply #162 on: May 14, 2008, 10:37:53 AM »

อ่านของคนอื่นเล่าประสบการณ์มามากแล้ว ผมขอเล่าบ้างครับ
มันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น ที่เกิดขึ้นในโรงแรม ที่เราพักกันในปักกิ่งครับ
(ขอโทษ NIG ด้วย ที่ชิงเล่าตัดหน้า)

คืนวันที่  29 เมษายน 2551 เวลาเท่าไรไม่ทราบ ณ.ห้องพักเลขที่ 649 โรงแรมแห่งหนึ่งในปักกิ่ง
หลังจากเหนื่อยจากการปีนกำแพงเมืองจีน และเดินชมจุดท่องเที่ยวต่างๆ ที่ไกด์พาเราไป  พวกเรา ก็กลับมาพักที่โรงแรมเป็นคืนสุดท้ายก่อนเดินทางกลับไทยในวันพรุ่งนี้
ต้องขอเล่าก่อนว่า โรงแรมที่เราพักกับเป็นโรงแรมระดับ 4 ดาว ห้องพักของเราหรูมาก ตามความคิดของผม แต่ออกจะแปลกแปลกนิดหน่อย ตรงส่วนที่ควรจะเป็นผนังทึบ
กั้นระหว่างห้องน้ำ กับห้องนอน กลับเป็นกระจกใสแจ๋ว ทำให้สามารถมองเห็นคนกำลังอาบน้ำจากในห้องนอน ได้อย่างสบาย แต่โชคยังดี ที่มีม่านบัง(แต่ผมว่ามันก็ยังไม่มิดชิดอยู่ดี
เวลาอาบน้ำต้องคอยเอามือจับม่านไว้ไม่ให้มันเปิด)
 
สิ่งที่แปลกอีกอย่างคือ ผนังด้านหนึ่งของห้อง มีกระจกเงาแผ่นใหญ่ ติดไว้ แล้วมีผ้าม่านกั้น ผมสงสัยตั้งแต่คืนแรกแล้วว่า  มันจะมีผ้าม่านกั้นไปทำไม....
ฉนวนเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดนี้คือเอิร์ธ(นอนห้องเดียวกับผม) ไปเจอกระดาษที่วางไว้ใกล้กระจกเงา เขียนแปลเป็นไทยได้ใจความว่า
"หากท่านต้องการความเป็นส่วนตัว โปรดปิดผ้าม่าน" คราวนี้ผมเชื่อแน่ละว่า กระจกนั่น คงไม่ใช่กระจกธรรมดาแล้ว ตอนนั้นคิดอย่างไรไม่ทราบ ผมปิดไฟทุกดวงในห้อง
เมื่อทั้งห้องมืดสนิด และสายตาของเราชินกับความมืด เมื่อมองไปที่กระจกเงา คราวนี้ สิ่งที่เห็น ไม่ใช่ภาพสะท้อนของเราเอง แต่กลับเป็นระเบียงทางเดินมืดมืด มีต้นไผ่ปลอมประดับอยู่ข้างทางเดิน
ผมเชื่อว่า สิ่งที่เห็น คือสิ่งที่อยู่อีกด้านของกระจก ระเบียงที่เห็น ต้องอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งในโรงแรม(แต่เท่าที่จำได้ ผมก็ไม่เคยเห็นระเบียงที่ปิดไฟมืดอย่างนั้น) ผมออกไปเดินตามหาระเบียงนั่น
ส่วนเอิร์ธ บอกว่าจะออกไปเดินเที่ยวสักหน่อย ผมเดินไปรอบๆ สำรวจทั้งชั้น(เท่าที่ผมจะกล้าเข้าไป) แต่ก็ยังไม่พบระเบียงที่ว่า จึงถอดใจเดินกลับห้อง เอิร์ตยังไม่กลับมา แต่ผมพบกับกวินพอดี
จึงบอกกวินถึงสิ่งที่เราค้นพบ เราทั้งคู่ ตัดสินใจออกค้นหาระเบียงนั่นอีกรอบ โดยคราวนี้ ผมเปิดไฟ และม่านในห้องทิ้งไว้ เพื่อว่าถ้าเราพบระเบียงนั่นจริง เราน่าจะสามารถมองผ่านเข้ามาเห็นในห้องตัวเองได้
ผมกับกวิน เดินเข้าไปในทางเดินมืดๆแห่งหนึ่ง(ที่จริงก็วนไปวนมาสักพักกว่าจะเจอทางนี้) ทางเดินปิดไฟมืด ผนังทั้งสองข้าง ไม่มีประตูสักบาน เห็นแต่กระจกของห้องพัก(ซึ่งมองจากด้านนี้
จะเห็นเป็นกระจกใส ต้องบอกว่าทางเดินมันมืดๆ ให้บรรยากาศน่ากลัวจริงๆ ถ้าผมมาคนเดียว คงไม่กล้าเดินเข้าไปต่อ เราทั้งคู่ เดินลึกเข้าไปตามทางเดินนั้นเรื่อยๆ จนสิ่งหนึ่ง ดึงความสนใจของเรา

ในบรรดาหน้าต่างห้องที่เราเดินผ่านมา มักจะปิดผ้าม่านไว้ หรือไม่ก็ปิดไฟในห้อง ทำให้เราไม่สามารถมองเห็นเข้าไปในห้องได้ แต่มีห้องหนึ่ง ที่เปิดม่าน แล้วก็เปิดไฟไว้ซะด้วย  ที่สำคัญ คือ
มีผู้หญิงยืนอยู่หน้ากระจก(ไม่สวยเท่าไรหรอกครับ) คาดว่าเธอกำลังส่องกระจกอยู่ เธอคงนึกว่ามันเป็นกระจกเงาธรรมดาๆ และคงไม่รู้ว่ามีเรา มองอยู่ข้างนอก  โชคดี ที่เธอเพียงแต่ส่องกระจก
ไม่ได้ทำอะไรที่ควรทำในที่ลับ(ผมคิดว่าโชคดีแล้ว แต่กวินอาจ....) เราตัดสินใจปล่อยให้เธอส่องกระจกต่อไป แล้วเดินลึกเข้าไปอีก มองบนเพดาน พบกล้องวงจรปิด แต่มันไม่เหมือน
กับกล้องที่ติดอยู่ทั้วๆไปในโรงแรม แต่หน้ากล้องล้อมรอบด้วยหลอดไฟสีแดงเล็กๆ ให้อารมณ์เหมือนอยู่ในยานอวกาศ หลังจากเลี้ยวมุมครั้งหรือสองครั้ง เราพบอีกห้อง ที่เปิดผ้าม้าน และไฟ ทิ้งเอาไว้
ผมจำได้ว่านั่นเป็นห้องตัวเอง เพราะจำขวดน้ำที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะได้ ภาระกิจสำเร็จ เราค้นพบระเบียงนั้นแล้ว คงไม่ใช่ระเบียงที่คนทั้วไปจะมาเดินเล่น เพราะอยู่ลึก แล้วยังปิดไฟซะมืด
ทางโรงแรมคงไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาเดินในนี้ด้วย เรารีบเดินกลับออกไปทางเดิม ผ่านห้องของผู้หญิงคนนั้น พบว่าตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียง(อาจมีบางคนผิดหวังอะไรบางอย่าง)
เราเดินกลับไปห้อง พบว่าเอริตกลับมาแล้ว และเจอนิกอีกคน เราเล่าเรื่องที่เจอมาให้ทั้งคู่ฟัง เอริตเล่าว่าได้เดินเข้าไปทางระเบียงนั้นเหมือนกัน(ไปคนเดียวด้วย น่านับถือ) เดินเข้าไปสักพัก
เริ่มรู้สึกขนรุก ก็เลยเดินกลับออกมา คราวนี้ เราสี่คนไปสำรวจระเบียงทางเดินนั้นกันอีกรอบเพื่อพานิกไปดู  จากนั้นก็ลากตุงมาร่วมด้วย ตรงนี้ละ ที่เรื่องยุ่งเกิด....

ปล.ล้อเล่นนะกวิน
Logged
Great
SuperHelper
*****
Offline Offline

Posts: 1123


물리학 아름답다 ฟิสิกส์คือความสวยงาม


« Reply #163 on: May 14, 2008, 03:32:46 PM »

อ่านของคนอื่นเล่าประสบการณ์มามากแล้ว ผมขอเล่าบ้างครับ
มันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น ที่เกิดขึ้นในโรงแรม ที่เราพักกันในปักกิ่งครับ
(ขอโทษ NIG ด้วย ที่ชิงเล่าตัดหน้า)

คืนวันที่  29 เมษายน 2551 เวลาเท่าไรไม่ทราบ ณ.ห้องพักเลขที่ 649 โรงแรมแห่งหนึ่งในปักกิ่ง
หลังจากเหนื่อยจากการปีนกำแพงเมืองจีน และเดินชมจุดท่องเที่ยวต่างๆ ที่ไกด์พาเราไป  พวกเรา ก็กลับมาพักที่โรงแรมเป็นคืนสุดท้ายก่อนเดินทางกลับไทยในวันพรุ่งนี้
ต้องขอเล่าก่อนว่า โรงแรมที่เราพักกับเป็นโรงแรมระดับ 4 ดาว ห้องพักของเราหรูมาก ตามความคิดของผม แต่ออกจะแปลกแปลกนิดหน่อย ตรงส่วนที่ควรจะเป็นผนังทึบ
กั้นระหว่างห้องน้ำ กับห้องนอน กลับเป็นกระจกใสแจ๋ว ทำให้สามารถมองเห็นคนกำลังอาบน้ำจากในห้องนอน ได้อย่างสบาย แต่โชคยังดี ที่มีม่านบัง(แต่ผมว่ามันก็ยังไม่มิดชิดอยู่ดี
เวลาอาบน้ำต้องคอยเอามือจับม่านไว้ไม่ให้มันเปิด)
 
สิ่งที่แปลกอีกอย่างคือ ผนังด้านหนึ่งของห้อง มีกระจกเงาแผ่นใหญ่ ติดไว้ แล้วมีผ้าม่านกั้น ผมสงสัยตั้งแต่คืนแรกแล้วว่า  มันจะมีผ้าม่านกั้นไปทำไม....
ฉนวนเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดนี้คือเอิร์ธ(นอนห้องเดียวกับผม) ไปเจอกระดาษที่วางไว้ใกล้กระจกเงา เขียนแปลเป็นไทยได้ใจความว่า
"หากท่านต้องการความเป็นส่วนตัว โปรดปิดผ้าม่าน" คราวนี้ผมเชื่อแน่ละว่า กระจกนั่น คงไม่ใช่กระจกธรรมดาแล้ว ตอนนั้นคิดอย่างไรไม่ทราบ ผมปิดไฟทุกดวงในห้อง
เมื่อทั้งห้องมืดสนิด และสายตาของเราชินกับความมืด เมื่อมองไปที่กระจกเงา คราวนี้ สิ่งที่เห็น ไม่ใช่ภาพสะท้อนของเราเอง แต่กลับเป็นระเบียงทางเดินมืดมืด มีต้นไผ่ปลอมประดับอยู่ข้างทางเดิน
ผมเชื่อว่า สิ่งที่เห็น คือสิ่งที่อยู่อีกด้านของกระจก ระเบียงที่เห็น ต้องอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งในโรงแรม(แต่เท่าที่จำได้ ผมก็ไม่เคยเห็นระเบียงที่ปิดไฟมืดอย่างนั้น) ผมออกไปเดินตามหาระเบียงนั่น
ส่วนเอิร์ธ บอกว่าจะออกไปเดินเที่ยวสักหน่อย ผมเดินไปรอบๆ สำรวจทั้งชั้น(เท่าที่ผมจะกล้าเข้าไป) แต่ก็ยังไม่พบระเบียงที่ว่า จึงถอดใจเดินกลับห้อง เอิร์ตยังไม่กลับมา แต่ผมพบกับกวินพอดี
จึงบอกกวินถึงสิ่งที่เราค้นพบ เราทั้งคู่ ตัดสินใจออกค้นหาระเบียงนั่นอีกรอบ โดยคราวนี้ ผมเปิดไฟ และม่านในห้องทิ้งไว้ เพื่อว่าถ้าเราพบระเบียงนั่นจริง เราน่าจะสามารถมองผ่านเข้ามาเห็นในห้องตัวเองได้
ผมกับกวิน เดินเข้าไปในทางเดินมืดๆแห่งหนึ่ง(ที่จริงก็วนไปวนมาสักพักกว่าจะเจอทางนี้) ทางเดินปิดไฟมืด ผนังทั้งสองข้าง ไม่มีประตูสักบาน เห็นแต่กระจกของห้องพัก(ซึ่งมองจากด้านนี้
จะเห็นเป็นกระจกใส ต้องบอกว่าทางเดินมันมืดๆ ให้บรรยากาศน่ากลัวจริงๆ ถ้าผมมาคนเดียว คงไม่กล้าเดินเข้าไปต่อ เราทั้งคู่ เดินลึกเข้าไปตามทางเดินนั้นเรื่อยๆ จนสิ่งหนึ่ง ดึงความสนใจของเรา

ในบรรดาหน้าต่างห้องที่เราเดินผ่านมา มักจะปิดผ้าม่านไว้ หรือไม่ก็ปิดไฟในห้อง ทำให้เราไม่สามารถมองเห็นเข้าไปในห้องได้ แต่มีห้องหนึ่ง ที่เปิดม่าน แล้วก็เปิดไฟไว้ซะด้วย  ที่สำคัญ คือ
มีผู้หญิงยืนอยู่หน้ากระจก(ไม่สวยเท่าไรหรอกครับ) คาดว่าเธอกำลังส่องกระจกอยู่ เธอคงนึกว่ามันเป็นกระจกเงาธรรมดาๆ และคงไม่รู้ว่ามีเรา มองอยู่ข้างนอก  โชคดี ที่เธอเพียงแต่ส่องกระจก
ไม่ได้ทำอะไรที่ควรทำในที่ลับ(ผมคิดว่าโชคดีแล้ว แต่กวินอาจ....) เราตัดสินใจปล่อยให้เธอส่องกระจกต่อไป แล้วเดินลึกเข้าไปอีก มองบนเพดาน พบกล้องวงจรปิด แต่มันไม่เหมือน
กับกล้องที่ติดอยู่ทั้วๆไปในโรงแรม แต่หน้ากล้องล้อมรอบด้วยหลอดไฟสีแดงเล็กๆ ให้อารมณ์เหมือนอยู่ในยานอวกาศ หลังจากเลี้ยวมุมครั้งหรือสองครั้ง เราพบอีกห้อง ที่เปิดผ้าม้าน และไฟ ทิ้งเอาไว้
ผมจำได้ว่านั่นเป็นห้องตัวเอง เพราะจำขวดน้ำที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะได้ ภาระกิจสำเร็จ เราค้นพบระเบียงนั้นแล้ว คงไม่ใช่ระเบียงที่คนทั้วไปจะมาเดินเล่น เพราะอยู่ลึก แล้วยังปิดไฟซะมืด
ทางโรงแรมคงไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาเดินในนี้ด้วย เรารีบเดินกลับออกไปทางเดิม ผ่านห้องของผู้หญิงคนนั้น พบว่าตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียง(อาจมีบางคนผิดหวังอะไรบางอย่าง)
เราเดินกลับไปห้อง พบว่าเอริตกลับมาแล้ว และเจอนิกอีกคน เราเล่าเรื่องที่เจอมาให้ทั้งคู่ฟัง เอริตเล่าว่าได้เดินเข้าไปทางระเบียงนั้นเหมือนกัน(ไปคนเดียวด้วย น่านับถือ) เดินเข้าไปสักพัก
เริ่มรู้สึกขนรุก ก็เลยเดินกลับออกมา คราวนี้ เราสี่คนไปสำรวจระเบียงทางเดินนั้นกันอีกรอบเพื่อพานิกไปดู  จากนั้นก็ลากตุงมาร่วมด้วย ตรงนี้ละ ที่เรื่องยุ่งเกิด....

ปล.ล้อเล่นนะกวิน


ทำไมไม่ยอมมาชวนเกรทครับพี่ปอ  Angry
Logged

ถ้าวิทย์แข็งแรง-->การเมืองก็แข็งแรง-->ประเทศชาติก็แข็งแรง
CUD'44 * APhO9th Ulaanbaatar MNG * CA901* Gold 10thAPhO * Silver 40th IPhO
SNSD: GG-TH SeoHyun Family & SeoRi Home
JR
neutrino
*
Offline Offline

Posts: 18

การทำตัวให้มีค่า เริ่มจากการเห็นค่าของตัวเอง


« Reply #164 on: May 14, 2008, 05:53:25 PM »

ก็เกรทกำลังแช่อ่างอยู่ Smiley
Logged
Pages: « 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 »   Go Up
Print
Jump to: